อีกครั้งที่อยากจะกลับมานั่งบรรยายความรู้สึกและความเปลี่ยนไปของชีวิตที่ผ่านมา บันทึกถึงประสบการณ์ข้อคิดต่าง ๆ ที่เราได้เรียนรู้และทำให้เราโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เรื่องราวมากมายซะจนไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน แต่ก็อีกนั่นล่ะ ยิ่งเยอะเท่าไร ก็ยิ่งต้องระบายออกมาบ้าง เริ่มจากชีวิตที่เปลี่ยนไปหลังจากออกจากโรงเรียนแล้วกัน เป็นอีกครั้งที่เราก้าวพลาด ไม่ใช่พลาดที่ออก แต่พลาดที่เลือกเรียนสายผิดและโรงเรียนผิด แต่วันนี้เราก็รู้สึกดีเพราะอย่างน้อยสิ่งที่เราทำมันก็เป็นทางที่ดีอย่างที่เราคิดไว้ ในชีวิตลาออกมา3โรงเรียนแล้ว จากที่เรียนนำคนอื่น ก็กลายเป็นเรียนช้ากว่าคนอื่น เราออกมาท่ามกลางความงุนงงสงสัยของผู้ใหญ่และเพื่อน ๆ โชคดีที่คนข้าง ๆ เรา ส่วนใหญ่ ยังเชื่อว่ามีเหตุผลที่ออกและเป็นกำลังใจให้เราต่อไป แต่ก็นั่นละมีคนเห็นด้วย ก็ย่อมมีคนไม่เห็นด้วย คนที่ไม่เข้าใจเราและตัดสินไปว่าสิ่งที่เราทำมันมาจากความขี้เกียจ และความเหลวไหลของเรา ก็มีให้เห็นอยู่จนวันนี้ แต่นั่นล่ะ คือสิ่งที่เป็นแรงผลักดันตัวเราให้ก้าวต่อไปได้ เพราะว่าเราต้องการจะลบคำสบประมาทเหล่านั้นและพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็นว่าเราเป็นอย่างไร ต้องขอขอบคุณทุกกำลังใจ และเสียงดูถูกดูแคลนที่คอยเป็นแรงผลักดันให้เราก้าวขึ้นไปได้อีกระดับนึง วันนี้เราพูดไม่ได้ว่าเราโตแล้ว หรือเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เรากล้าพูดได้ว่าเราโดขึ้นมากว่าเดิม วันนี้ได้เปลี่ยนมาใช้ชีวิตแบบการทำงาน ก็ได้เรียนรู้อีกส่วนนึงของโลก อีกรูปแบบนึงของการใช้ชีวิตที่ยังไง ๆ สักวันนึง เราก็ต้องเจอมัน ถึงเราจะเรียนช้ากว่าคนอื่น แต่เราก็มั่นใจว่าเราสามารถประสบความสำเร้จได้เช่นกัน เพราะทุกอย่างอยู่ที่ตัวเรา เส้นชัยแห่งหนึ่งอาจอยู่ที่เดียวกัน แต่ก็มีทางไปหลายทาง วันนี้คนที่เรียนอาจจะเปรียบเหมือนคนที่เดินทางถนน แต่เราที่เลือกออกมาหาประสบการณ์ของจริงก่อน อาจเหมือนการเลือกเดินเข้าป่า เป็นทางลัดแต่ว่าลำบาก ต้องใช้ความอดทนมากกว่าเดินทางถนน และก็อาจจะหลงป่าตายอยู่ในนั้นก็ได้ แต่ถ้าหากว่ารอดมาได้เราเชื่อ่าเราจะเข้มแข็งกว่าคนอื่นแน่นอน